Home Diurnal The Makata Poetry Folio Onward Bound Profile Forums

MAKATA 2003

  • 92 days

    I’ll stop speaking again,
    but write
    in letters of fire. and burn alongside.
    like a sacrifice.

    as for your leaving,
    I’ll fade away time
    watch it rivulet away like molten steel
    running along my arms.
    etch it, carve it.

    and proclaim myself found. and hurting.

    then I look for you.

    reflections

    whatever have we thought
    in each other's frame of mind
    the daydreams, the reveries.
    and the far haunted look
    we see on each other's faces
    everytime we meet
    a hundred arms' reach away.
    for instead we
    glorify ourselves,
    on the smiles we melt
    from our frozen faces
    for some odd moments
    we meet
    like old friends.
    like recent lovers.

    holding
    hands again.

    then again

    it was supposed to be this way.
    Mary Poppins in softporn.
    singing what her favorite things were.
    only this time
    she smokes three cigarettes
    one after the other
    and another.
    Like brown twisted leaves and
    boyfriends.
    And then she
    leaves also.
    As her life suggests.
    but then again, it's nice to
    remember...
    to shake my head
    in feigned disbelief.
    and helplessly smile
    As old people do.
    it was supposed to be this way.

    * reflections and an earlier version of "then again" are in poetry.com

    sa paghuna

    ta si paghuna ta kasubago mauran.
    Madaradagom.
    malipot si duros,
    kaya naghalat kita
    sagkod nagrewind ning dikit
    kang mga pirang bulan.
    duman sa sofa.
    na naka-abot kung sain man
    puedeng uranan.
    tapos kape, hadok.
    sabay halat giraray.
    nag-alok ka na mapauran kita.
    na garo mga aki, na
    garo nakamati pa lang ning lipot,
    sabi ko iyo,
    pero habo ko muna maghali duman
    sa kaimbungan kang paghalat ta.

    Iyo nyako,
    ulay na muna kita,
    mayo pa man ang lipot kang uran.

    dai naghulog si uran kang hapon,
    banggi na kang nasa taas kita.
    nagdadangog sa ribok, kang atop.
    imbong na lang gabos.,
    sagkod kugos.

    iyo gayod

    Ta pirmi nganing mayo,
    daog pa ang uran, saka tamang sinsilyo
    para pampleti.
    sabi ko palan dai paribayan
    si dos cientos, ta
    ubos tulos yan.
    Maulay na naman lang kita kayan
    ning pagkakan na dai ta man
    mananamitan. pero
    pirmi ngani siyang mayo,
    bitbit ni ina niya
    daog pa ang aki,
    Si ina niya.
    Bako ka man ido na bubutasan,
    masabi kuta ko.
    pero baka magtuninong ka giraray
    garo saldang ngonyan.
    (‘tian lang sa paso.)
    Kaya, ngonyan na nakalayas ka
    para sa hapon na ini.
    alokon ta ka na magpaduros
    sa Basilica.
    na dai muna mabilang oras.
    na mayo sinda.
    mayong iba

    Kung gusto mo.

    atchan na lang kita makape.

    © David Emmanuel Alano

    23, and writing on and off. better known as bonks. And thinks writing is a discipline but haven’t gotten around to proving it.


    Sandalwood

    The sweet smell of sandalwood rises
    Up from your beard,
    More intoxicating than any incense
    I’ve ever know,
    More enveloping in its subtle, yet pungent lure,
    Calling me to come wrap myself in your arms
    And lose myself in your scent.

    A Kiss Across the Ocean

    If I put all my heart
    and soul
    Into it
    Will you feel my lips
    eight thousand miles
    away?

    Rose

    for Rozzie and Yossi

    He says he loves her like a rose
    garden, and likens her to
    a budding, blooming flower,
    alone in its perfection, that
    opens only for him.

    © Aurora Antonovic

    Aurora Antonovic is a Canadian freelance writer and visual artist. She is the former co-editor and columnist for the now-defunct GT Times. Her poetry has recently appeared in Poetic Voices, The Sidewalk’s End, Megaera, Thunder Sandwich, Reflections Journal, and Poet’s Pen. She currently resides in Ontario.


  • The Pallbearer

    So
    sweet
    is
    the
    speech
    I
    hear

    the
    wooden
    handle

    is
    heavy
    in
    my
    palm.

    © Danny P. Barbare

    Danny P. Barbare's poetry has appeared in Writing Ulster, Weyfarers, Scribble on the Net, The Plaza, Candelabrum, and many other international publications. He lives in the Southern Appalachian Mountains of the USA. He has been writing for twenty-one years. He works as a custodian at a local elementary school, where he often shares his poetry.

    Voice

    The inevitable lingers.
    The last moment, you hear the voice
    That used to be the sound of your soul
    Neither fiber-optics nor cable
    Of the phone could ever send
    The clearest sound of that voice.
    You held the phone----
    The dial tone screams.
    The yelling quietude
    Deafens your ear
    As you long for the sweetest sound
    That will never reverberate...
    Never be heard...
    Only the echo of deafening solitude.

    Tanaga ng Kababawaan at Kalaliman

    Kababawan?

    Nagpatutsada ako
    Ng isang satiriko
    Napikon mga gago,
    Magsasampa ng kaso

    Kalaliman?

    Pilit kang dumidiga
    ng sariling patawa.
    Ikaw lang ang tumawa
    ngumisi naman ang iba.

    Tingi-tinging ulirat

    Mañana
    (paumanhin kay Bobby Añonuevo)

    Tul;dok;ku;wit;ang;
    a;king;pa;nga;rap;
    min;sa'y;na;nga;nga;lay;
    min;sa'y;na;a;a;pu;hap;
    Ang;ma;ga;ga;wa;ko;nga;yo'y;
    Mu;li;kong;pi;nag;pa;bu;kas;

    Sa aking pagiging leyt
    (muling paumanhin kay Bobby Añonuevo)

    Na:pa:ka:ku:pad:ko:ka:ya:
    tu:tul:dok:ang:
    o:ra:san:at:a:ko'y:
    hi:ni:ya:wan:
    Na:pat:da:
    a:ko:at:na:pan:sing:
    na:pa:ka:bi:lis:ng:mun:do:
    sa:man:ta:lang:
    na:pa:ka:ba:gal:ko:
    Ka:ya:wa:la:nang:da:hi:lan:
    upang:mag:ma:da:li:
    da:hil:mu:li't:mu:li:
    A:ko'y:hu:li:

    © Alvin Diano Campos
    24, ng Grace Park, Caloocan City, Lyceum Journalism graduate, kasalukuyang proofreader ng Manila Bulletin at miyembro ng Batch 14 Ricky Lee Scriptwriting workshop. Siya ay naghahanap ng dalumat sa kanyang pagsuong sa mundo ng Panulaan.


    PAGSUSUMAMO

    Hinulma sa aking mukha
    ang bigat ng buong mundo.
    Kaya akala ko,
    kahit hindi ako makisumamo,
    mababasa mo sa gatla ng aking noo
    at pagtakas ng kulay sa labi
    ang aking pangangailangan.
    Dinakip ko ang pumpon ng mga salita sa hangin
    at tinangka kong kausapin ang mga halaman.
    Tinanong ko ang mga langgam, ipis at butiki
    at saka ko tinantiya ang nais kong ipahiwatig.
    Nanipis na siguro ang aking tsinelas
    Sa atras-abante kong paghakbang.
    Hinanap ko ang pagkakataon
    at tamang tiyempo ng pagpasok
    katulad ng larong pagpaikot ng balagon.
    Huminga ako ng malalim
    at nilunok ang laway.
    Subalit ng mabitawan ang pinabait, pinaliit
    at nagsusumamo kong tinig-
    Lintian!-
    Di man lang pala pagbibigyan.

    PINAGROK

    Exodo 20:12: Galangan mo an saimong ama asin ina, tanganing maglawig an saimong aldaw sa daga na itinao nin KAGURANGNAN saimong Dios.

    Patawaron ako nin Dios, 'Nay!
    Hilinga:
    Kun ika hapulason ni Tatay,
    garo ka puyo sa kaldero
    na pinugok asin dinukdok nin sigid.

    Haros malapnos an saimong kublit
    siring sa kiskis kan puyo
    na nilamasa kan pahingurag na gihoy.

    Dangan minarokrok ka sa malipot na lanob
    asin minaagrangay sa lanit
    kan pinahid na algudon
    na basa-basa sa maisog na alkohol.
    Siring sa puyong nakarokrok sa malipot na tingga
    nagpipilik-pilik sa lanit kan binubong suka,
    sinabwag na sibulyas, bawang, laya
    asin tinultog na paminta.

    Dangan masisiripan ko an saimong mata
    mantang hinahapiyap an lanog na lawas
    nagbubutas nin dakol na luha
    siring sa ganot kan nakasunad na kaldero,
    nakikidumamay sa agrangay kan puyong pinagrok.

    Dangan aroatyan, mahihiling ko
    mapahadok ka ki Tatay!
    'Si niya!
    Kun ika, 'Nay, sarong pinagrok,
    panamita si tatay kan saimong siram
    alagad dai nungka magtugot
    na ika maubos
    na dai madugi an saiyang halanuhan.

    KARITELA NIN SAKONG TATARAMON

    Dai na maaambunan,
    Ni dai na mauuranan.
    Rurunuton an pesteng aloy sa daga
    Asin isasabwag an alpog
    Sa kahiwasan.
    Aamuon an kabayo
    Ngarig an sakong tataramon
    Idalagan
    Asin nungka na magadan.
    Gagrasahan ko an saiyang rueda
    Kan sakong mga rawit-dawit
    Asin pakakarhayon ko an lanob
    Kan sakong mga osipon.
    Pupusugon asin papagayunon
    Kan sakong mga berso
    Ngarig isuno an sakong awit
    Nin mahiwas na paglaom
    Asin maogmang pangaturugan.
    Sa labot na daga
    Asin nakakapaot na kalot,
    Ibabarewas an pagkamoot
    Na labi pa sa itinao ni O'Brien,
    Schumacher, asin Lobel.
    Kaya tatanuson ining dalan
    Kan sakong mga orog-orog
    Asin lilinigon an doot
    Kan sakong mga tigsik.
    An gapong nakakaulang
    Igigilid kan magayagaya kong sonata.

    Hare na ako padangoga
    Kan tingog kan agila.

    © Estelito B. Jacob


    Cry Baby

    None of token calypsos of old.
    The custom now, a candid quiver
    Of wills, caution versus raw hunger.
    Palm leaves flout a way with the wind.

    Marina, minutes keep a ledger
    Of your longing for company.
    No fund in nature for you today.
    Only your placement is certain
    Among the pocket litter of dunes.

    Let on the sunshine in the scuttle
    Of first creatures, in the white blast
    Of pebbles, in the clumped waking
    Of sailors, in the sheer lark of children.

    Marina, ages rig an armada
    Of your yearning to belong.
    No message for you in a bottle.
    You comb the shore to conduct
    The marriage of true finds.

    Cry, baby, over an inventory
    Of crushed egg shell, fish kill, oil spill.
    A hundred years’ hubris coaxes.
    You dream even more of daughters.

    © Rosendo M. Makabali
    Angeles City, Philippines
    website: http://www.geocities.com/birdandegg

  • sa saudi may bayani

    magagarang kotse,maluluwang na daan
    malawak na karagatan,bakod naman nakaharang
    maaayos na tahanan di mo naman masilayan
    pati bintana ginawa pang may silipan.

    ibong uwak nagliliparan
    nagkalat sa buong kapaligiran
    agawan sa pagkaing itinapon sa daan
    di alintana masagasaan ng sasakyan.

    pilit man na ako'y bigyan ng kasayahan
    di ko magawa dahil ako'y napipilitan
    iba pa rin ang bansang iniwan
    kahit walang pera ligaya naman mararamdaman.

    ang pagparito'y di ko pinagsisihan
    upang ang hirap sa abroad masubukan
    ipaalam sa bansang iniwan
    bayani kami para sa kaunlaran.

    O.F.W. sa aming pagbabalik

    kumusta na kaya ang iniwang bayan
    dahil sa hirap pansamantalang nilisan
    upang makamit konting karangyaan
    buhay na may kalayaan akin munang kinalimutan.

    bansang iniwan di pa rin masilayan
    tunay na kaunlaran puros pa rin kahirapan
    dahil sa pulitika parati na lang iringan
    nangangampanya na malayo pa botohan.

    di man lang kami maalala dito sa ibang bansa
    iniwan ang pamilya dala ang pangarap para sa kanila
    sa hirap at konting kita sila lang ay mapasaya
    pagtulong sa kalagayan namin wala man lang magawa.

    sadya nga bang ganito aming kapalaran
    iniwan ang bayan makamit konting kasaganaan
    pagod sa trabaho at kalungkutan kinalimutan
    upang patunayan bayani rin kami sa aming bayan.

    panalangin ko lang pagbalik sa aming bayan
    mayroon nang pagbabago tunay na kapayapaan
    maayos na gobyerno disiplina sa mamamayan
    upang ang kagaya ko di na bumalik sa pinanggalingan.

    wala nang hihigit pa manatili sa sariling bansa
    kahit konti ang kita mahal sa buhay naman ay kasama
    tunay na kaligayahan hindi pilit na pagsasaya
    sa aming pagbabalik eto sana ay aming madama.

    K.S.A. - kwentong site sa arabia

    pagbaba ko pa lang ng sasakyan mga tao akin nang nasisilayan
    pokpok ng martilyo, halo ng semento sa may daan
    sari-saring lahi, ibat-ibang salita mapapakinggan
    simula na naman trabaho sa aking pinapasukan.

    pangkaraniwan na sa akin mga sigawan
    mga nakasimangot at bating "alaiko musalam"
    muslim at kristiyano wala akong pakialam
    trabaho'y magampanan walang personalan.

    pagdating ng tanghalian sama-sama kami sa kainan
    manok at kanin na ulam siya naming pinagsasaluhan
    konting kwentuhan pagod lang ay di maramdaman
    panandaliang tulog dagdag lakas sa aming katawan.

    di mo bakas sa kanila pagod na nadarama
    kailangan gawin dahil ito ang utos sa kanila
    minsan napipilitan daanin na lang sa konting patawa
    para maiwasan di pagkakaunawaan sa isa't-isa.

    sa araw-araw na sila'y aking nakakasalamuha
    marami akong napuna sa buhay nilang tinatamasa
    sa hirap at pagod kapalit ng konting kita
    kasama pa ang lungkot malayo sa pamilya.

    sa paglipas ng buwan marami akong natutunan
    sa mga taong nakasama at hirap na nasaksihan
    mapalad daw ako trabaho nila'y di ko nasubukan
    di lang nila alam mas mahirap aking ginagampanan.

    tingin ko sa kanila ay di naman naiiba
    nagkataon lang sa trabaho kami ay magkaiba
    sa mabuting pakikisama kami ay nagkakakilala
    maging bahagi ng buhay, alaala ng saudi arabia.

    © Noel Malicdem
    Jeddah, Saudi Arabia

     

  • KRIS Y KRUS

    Nabulabog ang sanlaksang fauna at ang luntiang flora
    sa kalansing ng punglo sa hangin,
    at nagpambunong saglit ang bala at balát,
    nagunahan sa pag-agos ang lansa at alat..

    Si Allah at ang bathala mistulang bulag sa karahasan
    at bingi sa alingawngaw ng hiyaw ng kamatayan
    habang ang talim ng Kris na sa karahasan hinasa
    ay humihiwa sa katawang nabuhay sa ostiya
    at ang umaapoy na bala ay unti-unting nagsusumiksik
    sa murang buto ng binatilyong mujaheedin.

    Walang bisa ang lahat ng dasal.
    Binuwag ang kapangyarihan ng kalasag na bibliya at koran.

    Sa mga sandaling iyon morpina ang naging diyos
    ng lahat ng agaw-buhay na mandirigma.

    At ang pagal na lupang pinagbuwisan ng hininga,

    nabungkal sa mga yabag ng botang pandigma
    nabinhian ng mga mamula-mulang pira-pirasong laman
    ng mga estrangherong magkakapatid sa kayumangging kulay.
    nadilig ng naghalong dugo at pawis,
    patatabain ng pulbura at parapina
    tutubuan ng mga bansot na ideyolohiyang aanihin
    at nanamnamin ng mga susunod na henerasyon na gutom sa higanti.

    Muling magiging diyos ang morpina
    at patuloy ang walang katapusang krisis ng kris at krus.

    KABALINTUNAAN

    Tatlong yagit
    na kinukumutan ng mga lumang dyaryo
    ang natutulog
    sa malamig na pasilyas sa tapat ng simbahan ng metodista.

    ‘pakainin ang nagugutom’
    ‘painumin ang nauuhaw’
    ‘kupkupin ang walang tahanan’.

    Sa bibliya lang.

    LINGGO NG PALASPAS AT ANG PULUBI SA SIMBAHAN NG ST. CHARBEL

    Nakatutulig..
    ang paghampas
    ng tigsasampung pisong pinagbungkos na mga dahon

    Naghihintay matalsikan ng holy water.

    Sumasabay..
    sa himig
    ng isang banal na awit, ang gutom kong sikmura

    Naghihintay ang lata kong matalsikan ng barya.

    COUNTERSTRIKE

    Mga latang yupi at mga upod na gomang tsinelas,
    mga batang animo bakang nakatuwad sa gitna ng makikitid na iskinita,
    nakalulungkot na hindi ko na nakikita.
    Wala ng namumulot ng makikintab na sigay panungka.
    Nagtago ng tuluyan ang nangagtataguan.
    Wala na
    ang tinggang ihininang sa makulay na plastik,
    ang mga guhit sa lansangan at mga pamatong bato,
    ipinagpalit na sa counterstrike..

    SI DODONG

    Di nya na maalala kung pano nagsimula…
    ang walang hanggang paglakad
    sa kahabaan ng malate.
    Marahil dahil sa tagal,
    O dahil wala na syang pakialam sa oras,
    at sa mundong dati nyang kinabilangan.

    Pero bakas kong matagal na…
    Sa haba ng mga kuko nya.
    Sa kapal ng kalyo sa magkabila nyang paang…
    walang tsinelas.
    Sa haba ng buhok nyang kulot at dikit dikit..
    Sa balat nyang binalot na ng libag..
    Sa damit nyang punit punit,
    At sa diwa nyang nawawala.

    Lalong di nya na masasagot ang iba ko pang mga tanong…
    Kung anong tunay nyang pangalan..
    San sya nanggaling…
    Bakit nya kinakausap ang mga langgam..
    Bakit sya palakad lakad…
    San sya patungo…

    Siguro…
    katulad ko rin syang nag-isip ng malalim…
    at nalunod.
    Nangarap ng mataas, subalit nahulog.
    O nanaginip…
    at di na piniling gumising sa malupit na katotohanan..
    Siguro.

    Wala akong ideya.
    Wala ni kaunti.

    Pero meron akong dalang tinapay…
    isang boteng tubig..
    at isang stick na yosi.

    Na nagpangiti sa kanya..
    Pasaporte para ituring nya kong kaibigan..
    At maging bahagi
    ng natitira nyang katinuang pinipilit kong iligtas.

    © Ricardo Añonuevo Palaypay

     

    RUSH HOUR

    At day's end, we slip
    Into the knot of jeeps
    Clogging these
    Narrow streets.

    Once seated, we lean
    Into each other
    Like sardines packed
    Into a moment's space
    Enduring the discomfort
    Enclosed spaces bring.

    Round the corner,
    A further snarl
    Of traffic weighs
    Heavy on our brows
    What to do while
    In transit home?
    Talk to you, perhaps
    Initiate idle talk
    But you are somewhere else
    Beside me, your thoughts
    Falling on some distant roar
    Of a furtive taxi.

    Suddenly the snarl
    Of engines hits us
    Traffic moves.
    We feed on the silence
    That follows
    The fault growing
    Between us.

    © Mael M. Paranial
    Twenty something Mael M. Paranial writes from Davao City.

     

    Narasan ed Dalan
    (Composed while driving to San Carlos amidst the fury of typhoon Chedeng)

    Itepel mo ni so eras
    Anggano sakey nin oras
    Agla piga sika
    Oalay iparongo dan dila'y baka

    Ompano oala met so pising
    Ya inluto nen Tia Rebing
    O dino nitib ya manok adobo
    Binuburan o guramin buro.

    Ipaoay yo met la kari
    Satay ampetapetang ya kare-kare
    Anda pa la sirin tay niluto
    Ta narnarasan lay Toto*

    * the author's nickname.

    © Carlos M. Pizarro
    Quezon City / Pangasinan

     

    TAMA NA SA AKIN ANG TATLONG BITUIN

    Daming nagsasabing
    magaling
    ang may limampu't dalawang bituin.
    Ngunit
    tama na sa akin ang tatlong bituin.

    Ang tatlong bituing isinupling
    ng punlong lumagot sa kadena
    ay makinang pa
    sa pinakamakinang na ginto.
    Samantala'y ang limampu't dalawang bituing
    karamiha'y pinitas
    sa langit ng ibang bayan
    ay higit pang pangit
    sa kalawang.

    Ang galing ay wala
    sa dami ng bituin.
    Tama na sa akin ang tatlong bituin.

    SA ISANG PINASLANG NA WELGISTA

    Ikaw raw ang nanghalina kay Kamatayan.
    Kung bakit daw kasi ikaw
    at ang mga kasama mo
    ay bumangga sa dinding.

    Kung sila'y sumasama sa inyo,
    may dinding pa kaya?

    SISA

    Ang lunas ng lipunan sa iyong karamdaman
    ay pagkutyang walang patid
    ng mga labing humahalik sa paa
    niyaong diyablong dumayo sa ating lupain
    upang ihasik
    ang walang kapantay na pagpapahirap
    na siyang pumatay sa iyong katinuan.

    Tumatawa ka.
    Tama lang na tawanan mo sila--
    pagkat ang totoo,
    sila ang lalong baliw!

    © Alexander Martin Remollino
    Website: http://ourthoughtsarefree.blogspot.com/

    Si Alexander Martin Remollino ay isinilang noong 1977. Nag-aral siya ng Legal Management sa UST mula 1994 hanggang 1998, subalit nagpasyang maging manunulat.

Makata Archive

 

  • Welcome to Makata

    Makata will be published the first week of each calendar month. We will email you when the new issue is up each month.

  • Volume 4 Issue 7, July 2003

    David Emmanuel Alano
    Aurora Antonovic
    Danny P. Barbare
    Alvin Diano Campos
    Estelito B. Jacob
    Rosendo M. Makabali
    Noel Malicdem
    Ricardo Añonuevo Palaypay
    Mael M. Paranial
    Carlos M. Pizarro
    Alexander Martin Remollino

    Vers Libre by Jose Jason L. Chancoco

    Fungi (Maikling Kuwento) ni Rogelio Braga


We welcome your submissions:

sonny@eac.edu.ph

Read the Submission Guidelines

 


Makata 2003 Archive

January 2003

February 2003

March 2003

April 2003

May 2003

June 2003

All poems copyrighted by their respective authors. Any reproduction of these poems, without the express written permission of the authors, is prohibited. All rights reserved.